સંત સાઇની ટૂંક

સંત સાઇની ટૂંક

રણમાંથી પસાર થતા ધોળી માર્ગ પર રોજની બે ચાર  બળદગાડાની વેલ પસાર થતી તે મૉટે ભાગે હરિદ્વાર ના દર્શનની જાત્રા માટે બે અઠવાડિયા માટે નીકળતી,રણ હતું રણની એકબાજુ આવેલા કેટલાય ગામોમાંથી ભગવાનમાં અપાર શ્રદ્ધાના દર્શન માટે લોકો જતા,અને દર્શન કરી પાછા વળી દર્શન કર્યાનો સંતોષ માનતા,રણનો રસ્તો એટલે મુસીબતો તો હોય જ છતાં બે ત્રણ વેલ સાથે નીકળતી એટલે મુસીબતમાં એકબીજાને મદદ કરી શકાય,જીવન જરૂરિયાતનો સર સામાન સાથેજ રાખવો પડતો,રાત પડતી એટલે રસ્તામાંજ રાંધીને દરેક સભ્યો પેટની ક્ષુધા મિટાવતા,એક વેલમાં આ બધો સરસામાન રખાતો,વધુતો લોકોને ભગવાનની અપાર શ્રધાને લીધે બીજી બધી મુસીબતો સામાન્ય થઇ જતી,રણમાં માર્ગ ઉપર થોરના ઝાડો જોવા મળતાં બાકી અન્ય વનસ્પતિ નું નામ ન હતું એકાદ બે તોતિંગ ઝાડ આવતા પણ તેમાં થડ જાડા અને ઉપર ફેલાયેલી ડાળીઓમાં પાંદડા ઝીણા અને ઓછા,લાંબા રસ્તા પર કોઈ વસ્તી ન હતી,

 આવી એક વેલની હાર એકાદ તોતિંગ ઝાડ પાસેથી પસાર થઇ અને થોડીક આગળ ગઈ ત્યાં કોઈ ભાઈને બહાર મૂકી દેવામાં આવ્યા,આ માણસ ખુબ ખાસતો હતો અને આક્રંદ કરતો હતો પણ કોઈ કારણસર ધાર્મિક લોકોમાં કોઈ ફેરફાર ન થયો અને વેલના ક્રોધનો તે ભોગ બન્યો,હવે કોઈ બીજી વેલ આવે ને તેનો બચાવ થાય બાકી ત્યાંની હવામાં તેની આજુબાજુ જમના ઓળા મંડરાવવા લાગ્યા,ખાંસીનો રોગ તેને કોઈ ખોરાકમાંથી જ લાગી ગયો હોય તેમ તે સતત ખાસતો હતો,બીજો કોઈ ઉપાય નહોતો,વેલનો કાફલો જતો રહ્યો કેટલીય વાર તે ખાસતો પડ્યો રહ્યો છેવટે શરીરની બધી શક્તિ ભેગી કરીને ભગવાનનું નામ લેતો તે પેલા તોતિંગ ઝાડ બાજુ ધીરે ધીરે ચાલવા મંડ્યો,કદાચ કોઈ જીવવાનો સહારો મળી જાય,ભગવાનમાં અપાર શ્રદ્ધા હતી, હવે કોઈ ચમત્કાર થાય ને તે બચી જાય,બાકી તેનો સહારો ત્યાંથી ક્યારનો અદ્રશ્ય થઇ ગયો હતો,ગમે તેમ કરીને તે ઝાડ પાસે પહોંચ્યો ભયંકરતા તેના મોઢા ઉપર ચોખ્ખી દેખાતી હતી,પણ જોવા વાળું કોઈ ન હતું,બિચારો બની તેણે ઝાડના થડમાં પોતાની જાતને પડતી મૂકી,તેનું મન થોડીવાર માટે અંધારું અનુભવી ભાન ગુમાવી બેઠું,જ્યારે જાગ્યું ત્યારે વહેતા ગરમ પવન વચ્ચે કોઈક ભેદી અવાઝ આવ્યો,તે એકદમ સચેત બન્યો,તેને સહારો જોઈતો હતો પોતે આ ભેદી અવાજ તરફ નજર ફેરવવા મંડ્યો અને આખરે તેની નજર ઝાડ ઉપર સ્થિર થઇ ત્યાં એક કાગડો બેઠેલો હતો અને તેને વાચા ફૂટી હતી,તેની એક પાંખ બરાબર લાગતી ન હતી,તે બોલ્યો

"તું એક બ્રાહ્મણ લાગે છે,"

આ સંબોધનને ખાસ્તા ખાસ્તા તેણે તરત કહ્યું,

"હા, હા, પણ તને કેવી રીતે ખબર પડી, અને તું કેવી રીતે માણસની ભાષા બોલી શકે છે, શું તું કોઈ ઓલ્યો, સાધુ કે કોઈ ભૂત પ્રેત છે,મને જણાવ, કેમકે કદાચ તુજ મારો જીવવાનો આધાર બની શકે,"અને તે ખુબ રડવા મંડ્યો

કાગડો બોલ્યો

"શાંત થા ભાઈ,તું સમજે છે એવું કઈ નથી,હું પણ તારા જેવી જ મારી જાતિનો સભ્ય છું,અમારા કાગડાઓનું ટોળું આ રણ પરથી પસાર થતું હતું અને નર વિભાગમાં વિવાદ થતા લડાઈ થઇ,ખુબ લડ્યો અને અમારી લડાઈ એક નારી કે જે મારી સાથી  બનવાની હતી તેના માટે થઇ કેટલાક જુવાનિયાઓ સહન ન કરી શક્યા,અને પરિણામે મારી પાંખને નુકશાન થયું,પણ મેં હારને કબુલ ન કરી,થોડો સમય તો હું ટોળા સાથે ઉડતો રહ્યો પણ છેલ્લે અહીં આ ઝાડ પર બેસી પડ્યો,પછી ઉડી ન શક્યો,સાથ છોડતા ટોળામાં મારી સાથી પણ આખરે ભળી ગઈ અને હવે મેં મારા જેવાજ તમને જોયા એટલે મરતા પહેલા એક વખત તમને કહેવા પ્રયત્ન કર્યો અને મને વાચા ફૂટી કદાચ ,કાગ ભુશંડી ઋષિના સમયનો  હું કોઈ જીવ હોઉં,પણ એક થી ભલા બે એકબીજાને મદદ કરવાનો પ્રયત્ન કરીશું," અને આમ ભયંકરતાના તોળાતા વાદળોમાં કોઈ હાસ્ય અને ખુશીઓની લહેરો ફરી વળી,બ્રાહ્મણ પોતાનું દુઃખ ભૂલી ગયો અને આમ એક પક્ષી અને એક માણસ એક રાત માટે તો જરૂર એકબીજાના ખાસ મિત્રો બની ગયા, વાતો કરતા સાંજ પડી સૂર્ય મહારાજ વિશાલ રૂપ ધરી અસ્તાચળ તરફ ગતિમાન હતા,રણમાં વાતાવરણ ફેરવવા લાગ્યું હતું,હવે ક્યાંક ક્યાંક નાના પ્રાણીઓ દેખાતા હતા,પવન પણ ઠંડો વાય રહ્યો હતો,જેટલો દિવસ ગરમ હતો એટલીજ ઝડપથી સંધ્યા ઠંડી થતી જતી હતી,કેટલીક વાર શાંત થયેલા આ બે મિત્રોમાં કાગે મૌન ભંગ કરી કહ્યું,

"હું, અઠવાડિયાથી અહીં છું, ક્યારેક ક્યારેક આ વેલ પસાર થાય ને કોઈક અહીં રાતવાસે રોકાય તેમાંથી બચેલા,કે ફેંકાયેલા ખોરાકને પ્રભુનો પ્રસાદ ગણી આરોગી અત્યાર સુધી તો ક્ષેમ કુશળ છું,બીજો કોઈ ભય અહીં ઉપર તો નથી,પણ રોજ હું કોઈ પ્રકાશ જોઉં છું,સાંજે તે થોડેક દૂર તે આજ ટાણે ઉદ્ભવી રણમાં સમાય જાય છે,અને કદાચ તેની હાજરી અહીં કોઈ હિંસા થવા દેતી નહિ હોય."

અને તરત જ બ્રાહ્મણ બોલ્યો

"એવું હોય તો સારું પણ અત્યારે તો આપણે એકબીજાના પૂરક છીએ".અને થોડો સમય એકબીજા સાથે વાતો કરી ભયથી પોતાને મુક્ત બનાવવા મથતા મિત્રો રાત આવી એટલે તેના સહારે પોતાની જાતને સોંપી ઊંઘી ગયા,કોણ જાણે બીજા દિવસની સવાર કેવી હશે,

રાત પસાર થઇ ગઈ 

બીજા દિવસની સવાર પણ થઇ,કાગની આંખો ખુલી ત્યારે તેનો મિત્ર હજી ઊંઘતો હતો,તે થોડું તો ઉડી શકતો હતો એટલે ખોરાક માટે ઝાડ પરથી નીચે આવતો,તે તેના મિત્ર પાસે આવ્યો આજુબાજુ કીડી મંકોડી ફરતી હતી,પણ તેનો મિત્ર સલામત હતો,તેણે તેને સુવા દીધો,થોડીવાર તે થડના એક ઊંચા ભાગ ઉપર બેઠો બેઠો સવારની લાલીમાના દર્શન કરતો મિત્રના ઊઠવાની રાહ જોવા લાગ્યો,ગઈકાલે પશ્ચિમે આથમેલાં સુરજ દાદા ફરીથી પૂર્વે ઉદ્ભવ્યા,તેમની આ રોજની ક્રિયા ઉપર નિર્ભર થતી આ દુનિયાને એક માત્ર તેમનો આધાર હતો અને તેમાં આ બંને મિત્રો પણ બાકાત ન હતા,બ્રાહ્મણ એક આળસ મરડી બગાસું ખાતો એકદમ  બેઠો થઇ બોલવા લાગ્યો

"તે ક્યાં છે, તે ક્યાં છે " અને આજુબાજુ જોવા લાગ્યો તો તેના મિત્ર કાગ ઉપર તેની દ્રષ્ટિ પડી, તે થોડું ઓછું ખાસતો હતો, કાગે કહ્યું

"કોણ ક્યાં છે મિત્ર, અહીં તો હું ને તું જ છીએ, બીજું કોઈ નથી ફક્ત એકજ ફેરફાર છે કે તારી ચિંતામાં હું ઝાડ પરથી નીચે આવી પડ્યો છું"બ્રાહ્મણ મિત્રે કહ્યું

"મિત્ર સવાર સવારમાં મને કોઈ ફકીરે જગાડ્યો ને કહે દસ પગલે ખાડો ખોદ હું, ત્યાં હું છું"

કાગ બોલી ઉઠ્યો

"તો રાહ કોની જુએ છે, એજ કોઈ પેલા પ્રકાશનો આધાર છે, અને કદાચ જોગાનું જોગ તેને માટેજ આપણે અહીં છીએ, ચાલ જલ્દી, અને તેણે ચાલવા માંડ્યું, દસ ડગલે તે રોકાયો કાગ પણ ઉડીને ત્યાં આવ્યો,અને ખાડો ખોદવા મંડ્યો એક ફુટ ખોદતાં તો તેને પરસેવો વળવા મંડ્યો,આખરે થાક્યો વધુ ખોદી ન શક્યો અને બંને મિત્રો નિરાશ થઇ ફરીથી ઝાડ પાસે આવ્યા,હવે તો ભવિષ્ય ભગવાન જાણે,ઘડી પછી શું થશે  કોને ખબર,પણ સુરજ દાદા ઉપર જોતા કાગના મનમાં એક વિચાર ઝબુક્યો અને તરત તે બોલ્યો,

"મિત્ર, ખાડાની દિશા જો, તે સુરજ દાદાની બાજુની દિશા નથી"

અને બ્રાહ્મણ મિત્રને પણ તે સાચું લાગ્યું એક નવા સંકેતનું સર્જન થયુ,અને બંને મિત્રોએ  નવી આશા તરફ પ્રયાણ કર્યું,ધીરે ધીરે દસ પગલાં પુરા થતા બંને મિત્રો એકબીજા તરફ ખુશીથી જોતા,સ્વપ્નના સાકાર માટે અધીરા બન્યા,ઘડીક વાર માટે બધા દુઃખો ભુલાય ગયા,સંતોની વાણીમાં પણ એવુજ  કહેવાતું હોય છે કે જ્યા પ્રભુ કે પ્રભુ ભક્તિના સંચાર હોય ત્યાંથી દુઃખ જોજનો દૂર જતા રહેતા હોય છે તેવુંજ અહીં બન્યું,બંને મિત્રની આતુરતાનો અંત આવ્યો એક ફુટનો ખાડો ખોદતાં તેમાંથી સાંઈની એક

એક વેંત જેટલી નાની મૂર્તિ નીકળી,બંને મિત્રો મૂર્તિ લઈને નાચવા લાગ્યા ત્યાં કોઈ ન હતું બે મિત્રો અને મિત્રો ની ભક્તિ,સાઇની મૂર્તિ ,બંને ઝાડના થડ પાસે મૂર્તિ લઈને આવ્યા,બ્રાહ્મણ મિત્રની ખાંસી ક્યાં જતી રહી,ક્યાં તો તે ખાંસી ખાવાનું ભૂલી ગયો કે,સાઈનો પ્રભાવ પડ્યો કાગ પણ ઉડી ને બેસતો અને બેસીને ઉડતો તેના મિત્ર સાથે ક્યાંય સુધી નાચતો રહ્યો અંતે બંને મિત્રોએ ઝાડ પાસે ઝાડની સૂકી ડાળીઓ ભેગી કરી એક ઊંચું સ્થાન બનાવ્યું તેમાં બ્રાહ્મણનો ખેસ મૂકી રેતી પુરી તેના ઉપર મૂર્તિ મૂકી અને મૂર્તિ ઉપર પણ ઝાડ ની ડાળી અને પાનથી આવરણ બનાવ્યું  બંને મિત્રો ગઈકાલને  ભૂલી ગયા,

ભક્તિનો સંચાર થયો ,ત્યાં એક નાનો પથ્થર પડ્યો હતો તેનાથી ઝાડ પાસે રજા માંગી તેના થડ ઉપર

કોતરવામાં આવ્યું."સંત સાઇની ટૂંક" અને પછી તો વેલે વેલે વાત ફેલાઈ ગઈ અને ભક્તિમાં વસ્તીએ વધારો કરી સાઈના મંદિરને શરગાણ કર્યો,ભક્તિ વધીને બ્રાહ્મણને જોડું મળ્યું,ઘણું મોટું સ્થાન બની ગયું,રણમાં મંગલ થયું,પાછા વળતા કાગના ટોળાએ પણ કૈક નવું જોઈ ઉતરાણ કર્યું,ખાધા ખોરાકીનો કોઈ પ્રશ્ન ન હતો,કાગની લડાઈમાં કાગને છોડી ગયેલી તેની સાથી પણ ટોળામાં હતી,ખાધા ખોરાક પછી સંતોષ પામેલું કાગનું ટોળું ફરીથી પોતાના સ્થાન માટે ઉડ્યું પણ ભક્તિનો માર્ગ પકડી ચૂકેલા કાગે પોતાના મિત્રનો સાથ ન છોડ્યો,તેને ઝાડ ઉપર જ પોતાનો વસવાટ ચાલુ કર્યો,અને અંતે તેની કાગ સાથીએ પણ તેની સાથે પોતાના જીવનનું સ્વાર્પણ   કરી દીધું ,કાગ ટોળું ઉડી ગયું,પણ સાઇની એક નાની મૂર્તિએ,એક પક્ષી અને એક બ્રાહ્મણનું જીવન ભક્તિમય બનાવી દીધું,સમય જતા નામ પ્રચલિત થયું

 "સંત સાઇની ટૂંક"

(એક કાલ્પનિક વાર્તા.)

શ્રી સંત સાઈ બાબાકી જય 

-મહેન્દ્ર ભટ્ટ

મોરનો ટહુકારો

મોરનો ટહુકારો

"અલ્યા, ભાઈ ઉમેશ આ દુર્બનનથી ઝાડ પર શું જોયા કરે છે!!"

"જીવાકાકા, આ દુર્બન નથી, કેમેરો છે "ઉમેશે જીવાકાકાને સમજણ આપી

"અને દુર્બન નહિ, દૂરબીન કહેવાય " કાકાની જોડણી સુધારતો ઉમેશ હસ્યો,

"એ તો તારે સુધારી લેવાનું ભાઈ, અમને તો તારા જેવું થોડું આવડે છે, પણ તું થાકતો નથી એ તારા આનંદી ચહેરા ઉપર મને ચોખ્ખું વંચાઈ છે"અને કાકા હસ્યા એટલે તેમનું મોઢું ખુલ્યું અને ઉમેશનો કેમેરો પડી ગયેલા દાંત અને રહી ગયેલા દાંત વચ્ચે ભીંસાયેલી બીડીના અનેરા દૃસ્યને કંડારતો ગયો"કાકાએ સળગાવેલી દીવાસળી ઉમેશ બાજુ ફેંકીને બોલ્યા

"લે તો જા, તારા કાકાને કંડારવાનું ઇનામ, અલ્યા ઉ તારો વડીલ ને તને મશ્કરી સૂઝે છે."

ઉમેશે દીવાસળી ના કાકાના ઘાને જમ્પ કરીને ચુકવ્યો ને ઘાસમાં  પડેલી દીવાસળી આગમાં   લપેટાઈ તે પહેલા પોતાના જોડાથી બુઝાવી દીધી"અને કાકા તરફ જોતા બોલ્યો

"કાકા તમે જબરા હાજર જવાબી છો, પણ હાલમાં તો તમે એકદમ ખોટી બાજુ છો "અને બીજી દિવાસળીયે સળગેલી બીડીનો કસ ખેંચતા કાકા બોલ્યા

"કેમ ભાઈ આ શહેર નથી, અહીં તો પડે એવી દેવાનો રિવાજ છે, નહિ તો જીવાય નહિ, અને હું ખોટો કેમ?"કાકાએ પ્રશ્નાર્થના વણાંક   ઉપરના ભારને ઝીણી નજરે ઉમેશ બાજુ વહેતો કર્યો.

"કાકા એકતો ચિનગારી આ વનરાઈમાં આગ બની કેટલા ય જીવોનો ખાત્મો બોલાવે તેનો તમને વિચાર નથી, અને બીડી તમારા કલેજાને બાળીને કોલસો બનાવી રહી છે તેનો અંદાજ છે ખરો.?"

"હવે ભઈ આ ઉંમરે શું અંદાજ લેવાનો, ચિનગારી વાળી વાત સાચી પણ તું આવ્યો ત્યારથી અત્યાર સુધી મારા મોઢા ઉપર કોઈ દુઃખ જોયું, કાયમ હસતા આ કાકાને કાયમની હસીનું કારણ તો આ બીડી છે, તારી કાકી વર્ષ પહેલા ગઈ પણ કાકાની આ ચહેરા પરની કરચલીઓમાં પણ એટલો સંતોષ લેતી ગઈ કે હસ્તી હસ્તી ગઈ, બાકી કોને મરતા હસવું ગમે, પણ તને હાચુ કહું છું, તારી કાકીએ જીવનમાં આનંદની કોઈ તક ગુમાવી નથી, ધર્મના જીવનમાં પણ પતિ ધર્મ તે બજાવતી હતી,હવે આ કાકો એકલો પડી ગયો,

તારા બંને ભાઈયો શહેરના રંગોમાં રંગાઈને હવે પત્ની ધર્મ બજાવી રહ્યા છે,બાપને મળવા ક્યારેક આવી ચઢે છે થોડી ચિન્તયા તો થાયને પણ હવે બંને સુખી છે એટલે મારો આત્મા ઠરે છે ભલે ગમે તેમ રહે,સુખી રહે" અને કાકાની પાંપણો ભીની થઇ ઉમેશે પણ હસતા કાકાની  એકલવાયી સ્થિતિ જોઈ ચિંતા અનુભવી,પણ કાકાનો  જમણો હાથ તેના ખભા ઉપર આવી ગયો,એક પળ ઉદાસીની ક્યાં જતી રહી અને ફરીથી કાકામાં ઉમેશે ભઈબંધીનો અનુભવ કર્યો,કાકા બોલ્યા

" ઉમેશ, તું કેમ ખેંચાઈને આ જીવાકાકાને મળવા આવ્યા કરે છે તેનું પણ એક કારણ છે.બાકી મને એકલવાયું રહેવું ગમે છે "અને સ્મિત રેલાવી ઉમેશે કહ્યું

" શું કારણ છે કાકા, હું પણ જાણું."

"ભાઈ જ્યા દિલ હોય ત્યાંજ દિલ મળે, તું તારા કેમેરામાં હસ્તી કુદરતના અનેરા ફોટા પાડે છે ત્યાંજ તારી જાતની ઓળખ આવી જાય છે કે તું એક ભગવાનનો માણસ છે, પેલા લોકોમાં કેટલાક વાત વાતમાં કહેતા હોય છે ને " કે ભલા માણસ જવા દોને હવે, ભલા માણસ જોવું તો હતું, વગેરે વગેરે, તે તું છે, તું એક ભલો માણસ, કાકો ભલો ને કાકાનો ભત્રીજો ભલો, ત્યારે જ તો દિલનો મેળ ખાય. બાકી ખુશામત તો પકડાતા વાળ ન લાગે,પણ તું ખરો માણસ છે,આજે આવ્યો પણ કાકાની પાછળ પાછળ ખેતરમાં હો ખેંચાઈને આવ્યો,મારી આજ સુધરી ગઈ ઉમેશ,આ આજને ખુશી સિવાય બીજું કઈ યોગ્ય નથી" અને કેમેરાની ચાંપો દબાવતો ઉમેશ પણ ખુશીના ગીતને સ્વીકારતો રહ્યો.તેણે કહ્યું

"કાકા, મેં અનુભવ કર્યો છે, કે ગામના બધાજ માણસો ભોળા હોય છે, કદાચ ગામમાં લહેરાતા ઠંડા પવનનું એ પરિણામ હશે, દયા ધર્મ પણ અહીં પડાવ નાખીને પડ્યા હોય છે, કદાચ જીવન ગામડામાં સુખનો અનુભવ કરે છે, મારુ ચાલે તો અહીજ તમારી સેવામાં રોકાઈ જાઉં"

"તો રોકાઈ જાને એક થી ભલા બે, ખેતરમાં કોઈ ગીતની લોરી ગાઈશું આનંદ કરીશું"કાકાએ પોતાનું અંતર ઠાલવી નાખ્યું,

"કાકા,રોકાવાય તેવું નથી,પણ થોડાક વધારે ફોટા ખેંચી લઉં,અને ફરીથી ઝાડ પરના માળા સામે તે કેમેરામાં જોતો આજુબાજુ ઉડતા રંગીલા પક્ષીના ફોટા પાડી રહ્યો હતો ત્યાં કાકાની અનુભવી આંખે માળા ના પક્ષીઓ ઉડી ઉડીને પોતાની ચાંચથી હુમલો કરતા હતા તે તેના બચ્ચાનો બચાવ કરી રહ્યા હતા,કાળોતરો સાપ માળામાં ઘુસવા પ્રયત્ન કરતો હતો અને પક્ષીઓ ઉડી ઉડીને તેના માથા ઉપર ચાંચ મારી રહ્યા હતા,ઘડીક પહેલાના  ઉમેશ અને કાકાના ચહેરા પણ ચિંતિત બન્યા,કાકા બોલ્યા

"કાળોતરો કોળિયો કરી જશે તો નવું જીવન અસ્ત થઇ જશે તે,બરાબર નથી"કાકા એ એક પથ્થર લીધો,

અને ઉમેશ બોલ્યો

" કાકા શું કરો છો?"

"પથ્થર મારી કાળોતરાને ભગાડું છું"

" પણ પથ્થર ઉડતા પક્ષીને કે બચ્ચાને વાગ્યો   તો !!"ઘડીવાર માટે કાકા મજબુર બન્યા અને રોકાયા પણ કાળોતરો તેના પ્રયત્નમાં  મશગુલ હતો,પણ તેના શરીરનો ભાર તેની પકડ ઉપરનો કાબુ ગુમાવતો હતો,આખરે પક્ષીઓના કકળાટમાં બીજા ઝાડના પક્ષીઓ પણ મદદે આવી ચઢ્યા અને હિમ્મત કરી કરીને જીવલેણ હુમલો કરવા મંડ્યા આખરે "સંપ ત્યાં જંપ"કાળોતરો પકડ મજબૂત કરતો પકડ ગુમાવી બેઠો અને ઝાડ પરથી ફેંકાયો,સીધો પડ્યો કાકાથી થોડે દૂર અને જાણે ખિજવાયેલો હોય તેમ તેણે એક ફુટ ઊંચો થઇ તેની ફણા ફેલાવી ઉમેશે પણ તેને બરાબર કેમેરામાં જકડી લીધો,પણ સાપ તે પછી ત્યાંથી ઘાસમાં અદ્રશ્ય થઇ ગયો,કુદરતની ભવ્ય શાંતિમાં આવી અશાંતિ પણ હોય તે ઉમેશે પહેલી વખત અનુભવ્યું,કાકા બોલ્યા,

"જીવ જીવના આશરે,કોઈ સુખી તો કોઈ દુઃખી,બધી ઉપરવાળાની મહેરબાની"

અને ઉમેશ બોલ્યો

"કાકા, ઉપરવાળાની મેહરબાની જોવી છે "

"ભાઈ શું મઝાક કરે છે,"

" મઝાક નથી કાકા ,આ જુઓ મારો કેમેરો બતાવે છે ,અને કાકા ઉત્સુકતાથી ઉમેશ બાજુ તેના કેમેરા ઉપર જોવા મંડ્યા," અને ખરેખર તેમાં ઉમેશ જેમ ચાપ દબાવતો તેમ ફોટો બદલાતો,અજબના કુદરતના રંગીન દ્રસ્યો કાકાની આંખ પહોળી કરવા મંડ્યા આખરે એક દ્રસ્ય એવું આવ્યું કે કાકાથી ન રહેવાયું અને ફોટામાં મોરની પહોળી ચાંચો  જોઈ તેમણે મોરના અવાજમાં જોરથી ટહુકારો કર્યો, આજુબાજુ પર્વતોની કંદરા નહોતી નહિ તો કાકાનો અવાજ વાતાવરણને પડઘામાં ફેરવી નાંખતે,ઉમેશના કેમેરાની મોરની ઉપજ કાકાની ખુશી વધારતી ગઈ,

ફોટોગ્રાફરની ફોટોગ્રાફી પણ એક નજરાણું છે.

-મહેન્દ્ર ભટ્ટ

દાસી જીવણના ભજનો

દાસી જીવણના ભજનો

જાઉં છે મરી ....

જાઉં છે મરી ,જાઉં છે મરી,મેરણ,જાઉં છે મરી
લે લગાડી રામ ભજીલે જાઉં છે મરી (૨)
મેડી, વંડી,માળીયા તારા જાશે રે પડી,
કાચી કાયાનું ધડ બંધાણું,જાણે ધૂળની ઘડી,
જાઉં છે મરી ......
સગા, કુટુંબ તારા લૂંટવા લાગે,કાલની ઘડી,
કાઢો કાઢો સહુ કહે હવે રોકો માં ઘડી,
જાઉં છે મરી......
ફુલણજીની જેમ ફૂલી રહ્યો છે,જાણે વૃથજમાં ઘડી
જમડા આવશે જીવને લેવા ,ભાંગશે નળી
જાઉં છે મરી.......
સાધુ સંતનો સંગાથ કરી લે,ગુરુની સેવા એ વાત ખરી,
દાસી જીવણ ભીમને ચરણે,જનમ જાયે ઘડી,
જાઉં છે મરી.......

જેનો હંસલો...

એ ગુરુજી, જેનો હંસલો ગંગાજીમાં નાયો,
ગુરુજી   મારા ભૂલ્યા નર ભ્રાતુમાં ભટકાણા...(૨)
પોતાના મંદિરીયાની પથિક નથી પાળતો ને
પારકે મંદિરિયે પૂજવા જાય રે..એ રે મંદિરિયેથી પાછો  ફરે
તો ભવ રે ચોર્યાસીમાં જાય -ગુરુજી મારા......
સહુને પેઠે  મૂર્ખે આ માયા ભેળી કીધી ને
નવ ખર્ચે નવ ખાય,લોભિયાની જેમ માયા ભેળી કીધી,
જમડા આવે જયારે જીવડાને લેવા ભાઈ,
ત્યારે જીવની શી ગત થાય,-ગુરુજી મારા.....
સાધુ શૂરા એ તો સન્મુખ રેવે,ને
કાયર કંપે મનની માય,(૨)
કાયર મનડાને એ જી ઘણું સમજાવો  ભાઈ,
છતાં ગાફિલ ગોથા ખાય,ગુરુજી મારા,,......
મુજ અબળાને મહેલે આવો,મારા નાથજી ને
દાસી તમારા શુરને ગાય,(૨)
દાસી જીવણ સંતો,ભીમ કેરે શરણે,
એ તો ઘોળી ઘોળી અમીરસ પાય,ગુરુજી મારા.....
એ ગુરુજી, જેનો હંસલો ગંગાજીમાં નાયો,
ગુરુજી   મારા ભૂલ્યા નર ભ્રાતુમાં ભટકાણા...(૨)

રામ સમર મન ........

રામ સમર મન રામ સમરી લે,અરે મૂરખ મન ક્યુ સુતા,(૨)
જાગૃત નગરીમાં ચોર ન લૂંટે,જખ મારે જમદુતા   ...રામ સમર......
જપ કર, તપ કર, કોટી યજ્ઞ કર,કાશીએ જય કરવત લેતા,(૨)
મુવા પછી એની મુક્તિ ન હોવે,રણમે સર્જે જમદુતા..રામ સમર......
જોગી હોકર જટા બધાએ,અંગ લગાવે ભભુતા(૨)
શમણાં ટાણે  સેહ જલાવે,જોગી નહિ જગ જુઠ્ઠા...રામ સમર......
જોગી હોય સો બસે જંગલમેં,કામ ક્રોધ કો દે જંગા(૨)
અધર પટલ પર આપ મિલા દે વો જોગી હૈ અવધૂત...રામ સમર.....
સુતા નર ગયા  ચોર્યાસી,જાગ્યા સોઈ નિર્ભય હોતા,(૨)
દાસી જીવણ ભીમને શરણે ,અનુભવી નર અનુભવ લેતા ...રામ સામ

જય શ્રી કૃષ્ણ.

યમ નો દરબાર

મન લાગો( હિન્દી ભજન)

મન લાગો( હિન્દી ભજન)

મન લાગો રે,મેરો મન લાગો
યાર ફકીરીમેં ,હો યાર ફકીરીમેં -મન....
જો સુખ પાવો રામભજનમે (2)
સો સુખ નાહી અમીરીમેં,ભલા બુરા સબકા સુન લીજે
કર ગુજરાન ગરીબીમેં...મન લાગો....
પ્રેમનગરમેં રહીમી હમારી રે
ભલી બની આયી સબૂરીમેં,હાથમે કુંડી,બગલમે સોટા
ચારો દિશા જગીરીમેં...મન લાગો....
આખિર તન ખાક મિલેગા
કહા ફિરત મગરુરીમેં,કહત કબીરા સુનો ભાઈ સાધુ,
શાહિદ મિલે સબૂરીમેં..મન લાગો.....
મન લાગો રે,મેરો મન લાગો
યાર ફકીરીમેં ,હો યાર ફકીરીમેં -મન....

કવિ શ્રી અશ્વિન સોનીની બે રચનાઓ

કવિ શ્રી અશ્વિન સોનીની બે રચનાઓ 

સમયની વાત 

સમયની વાત કોઈ ના જાણે (2)
માનવ મોટો મોટી વાતો માંડે,પણ પળભરની ના જાણે,
સમયની વાત......
માત પિતા સમજે ,દીકરો મારો એક દિ મોટો થાશે,
સ્વપનાનો સંસાર માનવનો,(2)
એક દિ તો એ વિખાશે,સમયની વાતો.....
મોટી મોટી આશા બાંધે,પણ ઘડીભરનું ના જાણે
સમયની વાત....(2)
અખંડ  આશિષ લઈને કન્યા સાસરિયામાં જાશે,
કોઈ ના જાણે ચૂડલો એનો એક દિ તો નંદવાશે,
સમયની વાતો.....(2)
મોટો મોટી ....પણ ઘડીભર.... સમયની વાતો....(2)
કોણ રળે,ને કોણ ભોગવે,કોણ રોવે, કોણ ખાશે,(2)
ઊંચી ઊંચી મેડી બાંધીને કોણ રહેવાને જાશે,
સમયની વાતો ....(2)
મોટો મોટી ....પણ ઘડીભર.... સમયની વાતો....(2)
પથરા પૂજીને માનતાઓ માને,દીકરા કેવા થાશે...(2)
મરણ પથારીએ સુતા ત્યારે પાણી કોણ પાશે
સમયની વાતો....(2)
મોટો મોટી ....પણ ઘડીભર.... સમયની વાતો....(2)
અશ્વીન સોની કહે સમયનો ભેદ કોઈ ના જાણે,
વિરલા એવા કોક  જ પાકે,હસતા હસતા સુખ દુઃખ માણે
સમયની વાતો.....(2)
મોટો મોટી ....પણ ઘડીભર.... સમયની વાતો....(2)

સમય છે મહાન....

સમય છે  જગમાં મહાન, ભાઈ સમય છે જગમાં મહાન,
સમયના સથવારે ચાલી સમયને દેજો માન
સમય છે જગમાં...(2)
સમયના તો ખેલ છે ન્યારા,સમયના તો રંગ નિરાળા(2)
ઘડીમાં કોઈને તાજ પહેરાવે
ઘડીમાં કરે લીલામ,સમય છે...જગમાં...ભાઈ રે સમય છે.....
સમય છે જુગજુગનો રાજા,સમય છે રાજાનો રાજા,
સહુના માટે કાનૂન એનો રહેતો એક સમાન,
સમય છે...જગમાં...ભાઈ રે સમય છે.....
આ મારુ આ તારું કહીને, ખોટા રે ગુમાનમાં  ફરતા (2)
જેવાને ઠોકર સમય કરાવે
સમય છે...જગમાં...ભાઈ રે સમય છે.....
અશ્વિન સોની કહે સાવધ રેજો,સમયને તમે ઓળખી લેજો(2)
સમય કોપશે તે દિ કોઈનું નહિ રહે નામો નિશાન,
સમય છે...જગમાં...ભાઈ રે સમય છે.....
સમયના સથવારે રહીને  સમયને દેજો માંન
ભાઈ રે સમય છે  જગમાં મહાન... સમય છે જગમાં....

જય શ્રી કૃષ્ણ 

દિવાળી તેમજ નવા વર્ષની આપ સહુ વાચક મિત્રોને શુભકામનાઓ

દિવાળી તેમજ નવા વર્ષની આપ સહુ વાચક મિત્રોને શુભકામનાઓ 

દિવાળી તેમજ નવું વર્ષ આપ સહુ વાચક મિત્રો તેમજ આપના કુટુંબમાં ખુશીઓથી ઉભરાઈ જાય તેવી શુભ કામના .
-મહેન્દ્ર ભટ્ટ